Zoveel reizen zal ik niet meer ondernemen in mijn leven. Misschien nog eens fietsen in Zuid-Afrika. Toen mijn oudste achttien werd, koos hij dat land uit om het met mij te vieren en sinsdien ben ik door dat land gefascineerd.

Door de natuur, het groot wild ( “the big five”, wie heeft ze niet op haar of zijn bucketlist staan en ik heb er vier van de vijf in het echie gezien..), de geschiedenis van invasies van zwarte en witte mensen, de periode van Apartheid die duurde tot Nelson Mandela werd vrijgelaten en nota bene tot president werd gekozen

Tegenover mij zitten twee vertegenwoordigers van dat fascinerende land in de personen van Wayne en Caleb Johnson, alweer een voetballende vader en zoon bij VV Gorecht. Wayne, drieenvijftig, voetbalt bij de oudjes op vrijdagavonden en leidt het team van zijn zoon Caleb, veertien jaar oud, van jongens onder vijftien.
210407 DeJohnsons
Hun geschiedenis is er een van verhuizingen, van Afrika, naar Azie en nu, naar Europa. Wayne is geboren in The Cape Flats, in een onmetelijke Township met vooral krotten ten noorden van Kaapstad, als een van vijf broers en zussen. Zijn grootouders hadden een huis aan de voet van de Tafelberg, bij Signal Hill (daar is nog een mooie foto van mij en mijn oudste genomen..). Zijn oma was een boerin afkomstig uit Nederland, een Koopman. Zijn grootouders van de andere kant kwamen uit India en uit Litouwen. Dus toen de Apartheid in 1948 werd ingesteld betekende het dat Wayne’s familie als "Coloured" te boek kwam te staan en gedwongen moest verhuizen naar daarvoor aangewezen gebieden. Witte mensen bij witte, zwarte bij zwarte en gekleurde bij gekleurde.

Toen aan die door de hele wereld verfoeide Apartheid een einde kwam en Mandela Zuid-Afrika ging leiden, was dat voor de jonge Wayne een kans op een totaal ander leven dan in de gewelddadige en kansarme Cape Flats. Hij kreeg letterlijk uit handen van Mandela zelf een studiebeurs aangereikt, als enige van zijn gezin, kind van ouders die zelf de basisschool niet af hadden kunnen maken. Hij maakte zijn middelbare school af en ging psychologie en onderwijskunde studeren en deed een Master in Engeland waar hij zijn vrouw Linda leerde kennen.

Caleb was twee jaar toen hij Zuid-Afrika verliet en herinnert zich daarvan alleen de kleuren en een fietsje. De carriere van zijn vader, die inmiddels internationalisering van het onderwijs voor de Hogeschool Stenden beheerde en organiseerde, bracht het jonge gezin naar Qatar, aan de golfkust in het Midden-Oosten. Als Caleb over die zes jaar vertelt, gaan zijn ogen glimmen. Hij vond het er fantastisch, met een warm klimaat, de zee vlakbij, een park met allerlei internationale vriendjes, overal airconditioning in de hete zomer, veel sport.Wayne en Caleb hopen er van de zomer een paar wedstrijden van het Nederlands elftal te gaan bezoeken. Dat deden ze ook in 2010, toen ze het Nederlands elftal hebben zien voetballen in Zuid-Afrika en de karavaan van supporters uit het vaderland van Wayne’s oma door het land zagen trekken.

Het volgende hoofdstuk van beiden speelt zich af in Nederland. Wayne vervolgt zijn loopbaan aan NHL-Stenden in Leeuwarden en kiest vanwege de internationale school voor zijn kinderen voor woonplaats Haren. Ook veiligheid is een reden om voor ons dorp te kiezen. Caleb vindt de internationale school fijn. Er zitten wel twintig nationaliteiten in zijn klas, hij krijgt les in het Engels. Als ik hem vraag of hij geen heimwee naar Qatar heeft, verbaast hij me. Nee hoor, Nederland biedt heel veel mogelijkheden en zijn toekomst ziet hij in weer een ander werelddeel, in Canada als jurist.
Ze zijn beiden positief in hun oordeel over dit land en zijn bewoners: Nederland is bekend in de wereld, de Nederlanders zijn direct en open, hoewel wat meer op prive gesteld dan de Johnson’s gewend zijn (in Zuid-Afrika en Qatar liepen mensen permanent in en uit ). Vooral Linda, Caleb’s moeder en Wayne’s echtgenote, vindt het hier geweldig: als vrouw krijgt ze in Haren allerlei mogelijkheden die ze eerder niet had. Ze is al twee bedrijfjes begonnen.

Voetbal lag voor de hand als sport. Weliswaar hebben Zuid-Afrikaners tot twee keer toe de rugby-worldcup gewonnen, maar rugby is toch nog een sport voor de witten in dat land. Ïnvictus”, de film over de verzoening tussen wit en zwart in de film over Mandela en die eerste worldcup, geeft volgens Wayne een te geromantiseerde kijk op de verhoudingen.
Het gesprek eindigt, als ik Wayne zie bibberen. Het koude klimaat van Nederland is toch andere koek..

Met vriendelijke groet,

Martin de Bruijn

Pupil van de week

Mededelingen

Alle mededelingen

Webshop



webshop