tijdens de afscheidsdienst van Joran.

Lieve mensen,

Op 6 november jl. kregen wij het dramatische bericht dat door een frontale botsing Joran, op weg naar zijn Cas Spijkers Academie in Almelo, is overleden. De grond onder je voeten verdwijnt en je komt in een rollercoaster van een slechte film terecht. Helaas is het geen film. Er gebeurt dan ineens heel veel om je heen.Iedereen is overmant door emoties en probeert dit een plek te geven. De vrienden organiseerden direct ’s avonds een samenzijn in de kantine van vv Gorecht. Het is goed dat je samen je verdriet kunt delen door er over te praten of door gewoon bij elkaar te zijn. We kregen honderden kaartjes met lieve woorden maar ook zagen we de onmacht die veel mensen voelden. We snappen dat, wij staan ook machteloos en weten soms ook niet wat te zeggen.

Dan moet je een afscheidsdienst organiseren, één die recht doet aan Joran. Wie Joran is én wie Joran was. We hebben samen met familie, vele vrienden, (ex)-collega’s en studiegenoten Joran tijdens de afscheidsdienst van 12 november herdacht. Teun Berends, onze neef heeft de gevoelens van de mensen tijdens de afscheidsdienst als volgt samengevat;

‘Ik staar beduusd naar een houten kist. De kist wordt omringd door oneindig veel bloemen. In de kist ligt Joran. Ik kan hem niet zien, maar beeld me zijn vrolijke, optimistische blik en houding in. Het zou me niet verbazen dat Joran op dit moment knipoogt. Mijn oren vangen het geluid van snikkende mensen en op de achtergrond klinkt het ‘hou me vast’ van Volumia. Helaas is het niet mogelijk hem vast te houden, behalve in gedachten en herinneringen. Overal om me heen vallen tranen. Ze vallen bijna hoorbaar op de koude stenen kerkvloer. Over mijn rug loopt een koude rilling, in mijn keel hangt een brok. Joran hoort niet in deze kist, nog niet, nog lang niet. Hij zou morgen weer lachend uit bed moeten stappen en de wereld veroveren, zoals dat hoort als je 20 bent.
Door het kleurrijke glas-in-lood raam boven de kist vallen talloze kleuren lichtstralen de kerk binnen. Onbewust gaan mijn gedachten een ogenblik naar het fenomeen hemel. Ik realiseer me dat, mocht er een hemel bestaan, Joran daar, meer dan wie ook, een plekje verdient. Dan gaat de kist de lucht in. Onder de kist 6 sterke jongensarmen. De armen van vrienden, de armen van broeders, de armen van liefde. De ruimte vult zich met ontroostbaar huilen en intens verdriet. Langzaam maar zeker verdwijnt de kist uit het zicht.
En wat achterblijft, is een eeuwige leegte.....

Lieve Joran, je onuitputbare optimisme en vrolijkheid zijn altijd prachtig en aanstekelijk geweest. Ik zag altijd een soort twinkeling in je ogen alsof je een ondeugend plannetje aan het bekokstoven was. Je trots en kameraadschap met je oudere broer Robert waren een voorbeeld voor iedereen. De liefde voor je ouders eveneens. We hebben met je gelachen. Je hield van streken, voetbal, vuurwerk, merkkleding en haargel. In de kerk bleek nogmaals hoe geliefd je was. Het grote aantal vrienden, familie, collega’s, klasgenoten en teamgenoten was overweldigend. Een ware allemansvriend. Ik kan me dan ook niet voorstellen dat er mensen zijn die jou niet mochten. Een sociale kerel ten voeten uit. Een prachtkerel. Je was nog maar 20 jaar. Onwerkelijk, oneerlijk, onmenselijk. Een jongen als jij moet op z’n 90e in een warm bed, vredig en liefdevol inslapen. Niet zo. Niet nu. We hebben vaak gezellig een pilsje gedronken. Bij elk pilsje dat ik voortaan opentrek, zal ik een moment aan jou denken Joran.’

181208 JoranvdSteegI 181208 JoranvdSteegII


Het was een indrukwekkend afscheid waar we allemaal dankbaar op terug kijken.
Wij hebben veel warmte ervaren van zoveel lieve mensen om ons heen, die geholpen hebben om een onvergetelijke afscheidsdienst te maken, die ons steun en troost geven en naar ons verhaal willen luisteren en de vriendengroep die Robert omarmt en meeneemt, hartelijk dank daarvoor!
Vrienden, onze deur staat altijd open voor als je herinneringen wil ophalen of gewoon voor een kop koffie of wat anders. Leeg is de plek en het gemis zal altijd blijven maar mooi zijn de herinneringen aan onze mooie lieve, geliefde, talentvolle en naar de medemens omkijkende Joran. Laten we allen een stukje van deze mooie eigenschappen van Joran bij ons dragen!

Lieve groet,
Robert, Wietse en Astrid van der Steeg-Peterson

De afscheidsdienst is nog steeds terug te zien op internet: www.gorechtkerk.tv bij de datum van 12 november 2018.
We hebben een herinneringsboek en zouden deze graag gevuld zien met herinneringen en anekdotes van Joran, deel deze met ons; Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Pupil van de week

Mededelingen

Alle mededelingen

Webshop

webshop